Je partner is er niet meer. Overleden, terwijl jullie dachten als gezonde 50-plussers nog van alles te gaan ondernemen. Reikhalzend keken jullie al uit naar de tijd zonder werk en met een zee van ruimte voor leuke dingen en elkaar.
Machteloos toezien
Maar in plaats daarvan heb jij machteloos moeten toezien hoe je geliefde ziek werd en zijn gezondheid snel achteruit ging. Uiteindelijk moest hij het leven loslaten. Jij bleef verbijsterd, boos en intens verdrietig achter. Je zou het liefste heel hard willen schreeuwen dat dit niet waar kon en mocht zijn.
Intussen kom je thuis in een leeg huis dat zijn ziel verloren lijkt te hebben. Niets is meer hetzelfde en toch gaat alles gewoon door. Je voelt je leeg en heel alleen. Tegen wie moet je nu praten? Wie is er in de ochtend als je wakker wordt? En waar zijn die twee vertrouwde armen om bij in slaap te vallen?
Omgaan met verlies
De pijn die je voelt is zo groot dat jij jezelf beschermt en het er vooral niet over hebt. Je gaat werken omdat je denkt dat dit van jou verwacht wordt. Je kunt tenslotte niet eeuwig rouwen. Maar onderhand slaap je slecht, eet je niet goed en heb je op je werk zelfs last van paniekaanvallen. Naar feestjes gaan of tussen de mensen zijn voelt niet fijn, je weet niet meer hoe je je moet gedragen. Als jij je verdriet teveel laat zien belast je mensen, als je te vrolijk bent, wordt ook hier misschien iets van gedacht.
En daarnaast heb je de grote angst dat jouw partner vergeten gaat worden door alles en iedereen om je heen. Dus steek jij alle energie in het levend houden van mooie herinneringen en trek jij je terug om je te omringen met alles wat jou aan je partner doet denken. Dit doet je enerzijds goed en aan de andere kant ben je ook doodmoe. Je doet er in elk geval op jouw manier alles aan om met het verlies om te gaan .
De moeite waard
Het rouwproces waar je nu in zit, kan daarmee ook angst oproepen. Het kan er voor zorgen dat je vastloopt en niet meer weet hoe je hier uit kunt komen. Je ziet bijna geen mooie kanten meer aan het leven. Hoe waardevol is het dan als iemand met je meekijkt en je helpt met je te leren aanpassen in de nieuwe situatie zonder je partner. Hoe fijn is het als jij zelf weer gaat ervaren dat je ook iemand bent zonder je partner en het leven de moeite waard is om te leven, zonder de ander te vergeten.